Markete giriyoruz. Raflar rengârenk. Kutular parlak. Üzerlerinde kocaman portakal, elma, şeftali görselleri… Yeşil yapraklar, su damlaları, doğallık hissi veren tasarımlar. İnsan bakınca sanıyor ki meyve biraz önce dalından koparılmış, sıkılmış ve doğrudan kutuya konmuş. Sonra ne yapıyoruz? Markayı görüyoruz. Ambalajı beğeniyoruz. Belki yıllardır o ürünü tanıyoruz. Sepete atıyoruz. Ama kutuyu çevirmiyoruz. Oysa asıl mesele tam da orada başlıyor. Çünkü ürünün ön tarafında çoğu zaman pazarlama dili var. Arka tarafında ise gerçek bilgi. Mesela meyve suyu alıyorsunuz. Önce ürünün tam adına bakın. Meyve suyu mu? Meyve nektarı mı? Meyveli içecek mi? Çünkü bunların hepsi aynı şey değil. Meyve suyu, mevzuata göre %100 meyveden oluşur. Ama meyve nektarında meyve oranı ürüne göre değişebilir. Örneğin bazı meyve nektarlarında asgari oran; • Elmada %50 • Şeftalide %50 • Kayısıda %40 • Vişnede %35 olabilir. Yani iki kutu yan yana durabilir. İkisinin üzerinde de meyve resmi olabilir. İkisinin rengi benzer olabilir. İkisi de sağlıklı, doğal ve ferah bir algı oluşturabilir. Ama içeriği aynı olmayabilir. İşte tüketici açısından güvenlik kültürü burada başlıyor. Gördüğüne hemen inanmamakta. Okumakta. Karşılaştırmakta. Sorgulamakta. Bir markayı tanıyor olmanız, o ürünün içeriğini bildiğiniz anlamına gelmez. Ambalajın güzel olması, ürünün sizin için daha uygun olduğu anlamına gelmez. Reklamını sık görmeniz de içeriğinizi kontrol etme sorumluluğunuzu ortadan kaldırmaz. Özellikle çocuklar için alınan ürünlerde bu alışkanlık daha da önemli. Kutunun üzerinde çizgi film karakteri olması… Renginin canlı olması… “Meyveli”, “ferah”, “doğal” gibi ifadelerin öne çıkarılması… Bunların hiçbiri tek başına yeterli bilgi değildir. Ürünü elinize alın. Kutuyu çevirin. İçindekiler bölümünü okuyun. Meyve oranına bakın. 100 mililitresindeki şeker miktarını kontrol edin. Benzer ürünlerle karşılaştırın. Sonra karar verin. Çünkü bilinçli tüketici, yalnızca fiyat karşılaştırması yapan kişi değildir. İçerik karşılaştırması yapan kişidir. Aslında bu davranış sadece market alışverişiyle de sınırlı değil. İnsan ne satın aldığını, ne tükettiğini ve neye maruz kaldığını sorgulamaya başladığında güvenlik kültürü gelişmeye başlar. Çocuklara da marka ezberletmek yerine bunu öğretmek gerekir: “Şunu al” demek yerine, “Etiketi oku, sonra karar ver.” Bu küçük alışkanlık zamanla büyük bir fark yaratır. Çünkü ambalaj size ürünü beğendirmeye çalışır. Etiket ise ürünün ne olduğunu anlatır. Bir dahaki alışverişte yalnızca birkaç saniye ayırın. Kutuyu çevirin. Markayı tanıyabilirsiniz. Ambalajı beğenebilirsiniz. Ama ne aldığınızı mutlaka bilin. Çünkü bilinçli tüketici olmak, sepete atmadan önce okumayı ve sorgulamayı gerektirir. Kaynak https://umutelbir.com/